توسط : در رودبار جنوب، زنان با هنر سوزن‌دوزی، هویت فرهنگی منطقه را زنده نگه می‌دارند؛ طیبه خاوند، بانوی کارآفرین این شهرستان، با آموزش این هنر به حدود ۳۰ زن، مسیر اشتغال و استقلال اقتصادی آنان را هموار کرده است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری «رودبار ما»؛ برای زنان رودبار جنوب، سوزن‌دوزی فقط یک هنر دستی نیست؛ هنری است که با زندگی، فرهنگ و ظرفیت‌های اقتصادی آنان گره خورده است؛ هنری که می‌تواند از یک مهارت خانگی فراتر برود و به ابزاری برای توانمندسازی زنان تبدیل شود.
سوزن‌دوزی؛ میراثی که زنان رودبار جنوب زنده نگه داشته‌اند
طیبه خاوند یکی از همین زنان است؛ بانویی هنرمند و کارآفرین از رودبار جنوب که حدود ۲۰ سال پیش سوزن‌دوزی را آموخت و در تمام این سال‌ها، این هنر را با عشق ادامه داد؛ اما نقطه مهم داستان او جایی آغاز شد که تصمیم گرفت آموخته‌هایش را برای خودش نگه ندارد.
خاوند با شناخت ظرفیت اقتصادی سوزن‌دوزی، آموزش این هنر را به روستاهای مختلف رودبار جنوب برد تا زنان دیگری نیز بتوانند با یادگیری یک مهارت بومی، برای خود درآمد ایجاد کنند.
او می‌گوید: «حدود ۲۰ سال پیش هنر سوزن‌دوزی را آموختم و با عشق و علاقه این هنر اصیل و ارزشمند را ادامه دادم. در طول این سال‌ها، با شناخت ظرفیت‌های اقتصادی سوزن‌دوزی و درآمدزایی آن، تصمیم گرفتم دانش و تجربه خود را با دیگر بانوان روستاها به اشتراک بگذارم.»
این تصمیم، سوزن‌دوزی را از یک هنر فردی به یک تجربه جمعی تبدیل کرد؛ تجربه‌ای که تاکنون حدود ۳۰ بانوی منطقه را با این هنر آشنا کرده و زمینه درآمدزایی آنان را فراهم کرده است.
از نخ و سوزن تا اشتغال و استقلال اقتصادی زنان
خاوند درباره این مسیر می‌گوید: «طرح آموزش سوزن‌دوزی را روستا به روستا اجرا کردم تا بانوان بتوانند این هنر را یاد بگیرند، از مهارت‌های خود برای کسب درآمد استفاده کنند و گامی در مسیر استقلال اقتصادی و بهبود شرایط زندگی خود بردارند.»
اما سوزن‌دوزی رودبار جنوب تنها یک مهارت وارداتی و جدا از فرهنگ منطقه نیست. نزدیکی جغرافیایی و فرهنگی جنوب کرمان با هرمزگان، زمینه ورود و گسترش هنرهایی مانند گلابتون‌دوزی را نیز در این منطقه فراهم کرده است؛ هنری که در کنار سوزن و قلاب، بر پارچه‌هایی مانند ساتن نقش می‌بندد و جلوه‌ای از پیوند فرهنگی مناطق جنوبی را به نمایش می‌گذارد.
در واقع، آنچه امروز در دستان زنان رودبار جنوب دیده می‌شود، ترکیبی از مهارت، فرهنگ، خلاقیت و ظرفیت اقتصادی است؛ ظرفیتی که اگر بازار مناسب، آموزش تخصصی، حمایت و زمینه فروش در کنار آن قرار گیرد، می‌تواند به یک فرصت پایدار برای زنان روستایی تبدیل شود.
هر کوک، روایتی از هویت و مقاومت زنان جنوب
و شاید اینجا بتوان معنای دیگری برای مقاومت پیدا کرد.
مقاومت همیشه در قاب اتفاق‌های بزرگ و میدان‌های پرهیاهو دیده نمی‌شود؛ گاهی در دست‌های زنی است که نمی‌گذارد یک هنر بومی فراموش شود؛ در مادری که مهارتی را به دخترش آموزش می‌دهد؛ در زنی که با یک سوزن و چند رشته نخ، برای خود درآمد ایجاد می‌کند و مهم‌تر از آن، به توانستن خود و دیگر زنان باور دارد.
هر سوزن، یک کوک؛
هر کوک، یک نقش؛
و هر نقش، بخشی از هویت یک سرزمین.
اگر کرمان را پایتخت مقاومت جهان اسلام می‌دانیم، شاید بخشی از این مقاومت فرهنگی را نیز باید در همین دست‌های توانمند جست‌وجو کرد؛ دست‌هایی که به جای فراموشی، فرهنگ را ادامه می‌دهند و به جای انتظار، مهارت می‌آموزند و فرصت می‌سازند.
زنان رودبار جنوب با سوزن‌دوزی تنها پارچه را تزئین نمی‌کنند؛ آنان می‌توانند بخشی از اقتصاد خانواده، بخشی از هویت منطقه و بخشی از آینده فرهنگی جنوب کرمان را شکل دهند.
خاوند هدف خود را نیز همین می‌داند: «هدف من، گسترش آموزش سوزن‌دوزی، حمایت از بانوان هنرمند و فراهم کردن زمینه‌ای برای اشتغال پایدار در مناطق روستایی است تا بانوان بیشتری بتوانند با تکیه بر هنر، توانایی و خلاقیت خود، به درآمد و استقلال اقتصادی دست پیدا کنند.»
و شاید تصویر ماندگار این روایت، همان زنی باشد که سوزن را میان انگشتانش گرفته، نخ را از دل پارچه عبور می‌دهد و آرام‌آرام نقشی شکل می‌گیرد؛ نقشی که در ظاهر، یک طرح هنری است، اما در عمق خود، داستان زنی را روایت می‌کند که ایستاده، آموخته، آموخته‌هایش را به دیگری سپرده و از هنر، راهی برای توانستن ساخته است.
اینجا، هر سوزن فقط یک ابزار نیست؛ می‌تواند نقطه آغاز یک توانمندی باشد.
منبع:راه آرمان
انتهای خبر/
