با گسترش شبکههای اجتماعی، ویترین مجازی عروسیها به میدان رقابت برای نمایش تجمل و جلبتوجه تبدیل شده است؛ رقابتی که گاه از معنای واقعی این مراسم فاصله میگیرد.
به گزارش خبرنگار رودبار ما، زینب پورحیدر در یادداشتی نوشت: این روزها صفحات اینستاگرامی برخی دی جیها، برگزارکنندگان مراسم عروسی و فعالان حوزه تشریفات، فراتر از یک ابزار تبلیغاتی ساده عمل میکنند. این صفحات با انتشار تصاویر و ویدئوهای متعدد از مراسم، پوشش مهمانان، نوع برگزاری جشنها و جلوههای پرزرقوبرق مجالس، در حال شکلدادن به سلیقه مخاطبان و تأثیرگذاری بر معیارهای انتخاب و برگزاری مراسم هستند؛ موضوعی که ضرورت توجه جدیتر به مسئولیت اجتماعی این فعالان و نقش دستگاههای فرهنگی را مطرح میکند.
از تبلیغات تجاری تا الگوسازی فرهنگی
اینستاگرام برای فعالان حوزه مراسم، بستری مهم جهت معرفی خدمات، جذب مشتری و رقابت اقتصادی است. اصل استفاده از این ظرفیت مجازی نهتنها ایرادی ندارد، بلکه در فضای کسبوکار امروز امری طبیعی به شمار میرود. مسئله از جایی آغاز میشود که تبلیغات تجاری، بدون توجه به پیامدهای فرهنگی و اجتماعی محتوا، به نمایش مداوم سبکهای خاصی از پوشش، رفتار و برگزاری مراسم تبدیل میشود.
وقتی بخش قابلتوجهی از محتوای یک صفحه بر نمایش ظاهری مهمانان، پوششهای خارج از هنجارهای مورد پذیرش بخشی از جامعه یا صحنههایی متمرکز میشود که صرفاً برای جلبتوجه بیشتر مخاطب انتشار مییابند، این پرسش مطرح است که مرز میان تبلیغ خدمات و الگوسازی فرهنگی کجاست؟
البته نمیتوان همه فعالان این حوزه را با یک معیار سنجید یا از روی چند تصویر درباره عملکرد یک مجموعه قضاوت کرد. بااینحال، تکرار برخی الگوهای محتوایی در فضای مجازی، ارزش بررسی کارشناسی و گفتوگوی اجتماعی را دارد؛ بهویژه زمانی که این تصاویر به مرجع مقایسه و الگوبرداری برای خانوادهها و زوجهای جوان تبدیل میشوند.
رقابت بر سر مراسم یا مسابقه در نمایش؟
یکی از پیامدهای قابلتأمل بازنمایی مداوم مراسم پرزرقوبرق در شبکههای اجتماعی، شکلگیری نوعی رقابت نمایشی میان برگزارکنندگان و حتی خانوادههاست. در چنین فضایی، ممکن است کیفیت واقعی مراسم، صمیمیت روابط و رضایت میزبانان در حاشیه قرار گیرد و میزان جلوهگری، هزینهها، تصاویر منتشرشده و واکنش مخاطبان به معیار موفقیت تبدیل شود.
زوجهای جوانی که در آستانه ازدواج قرار دارند، با مشاهده پیدرپی این تصاویر ممکن است بهتدریج احساس کنند برای برگزاری مراسمی قابلقبول باید از الگوهای خاصی پیروی کنند؛ الگوهایی که گاه با توان مالی، ترجیحات شخصی یا ارزشهای خانوادگی آنان تناسبی ندارد.
در چنین شرایطی، عروسی که میتواند فرصتی برای شادی، پیوند خانوادگی و آغاز زندگی مشترک باشد، در معرض تبدیلشدن به صحنهای برای رقابت بر سر دیدهشدن قرار میگیرد. این مسئله فقط دغدغهای فرهنگی نیست؛ بلکه از منظر اقتصادی و اجتماعی نیز اهمیت دارد و میتواند فشارهای مالی و انتظارات غیرواقعبینانه را افزایش دهد.
پوشش و مسئولیت در انتشار محتوا
موضوع پوشش در تصاویر منتشرشده از مراسم نیز از جمله مسائلی است که واکنشهای متفاوتی را در جامعه برمیانگیزد. برخی مخاطبان نسبت به انتشار مکرر تصاویر با پوششهایی که با هنجارهای فرهنگی و دینی موردقبول آنان سازگار نیست، انتقاد دارند و معتقدند صفحات پرمخاطب در عادیسازی برخی الگوها نقش پیدا میکنند.
در مقابل، هرگونه اظهارنظر درباره این موضوع باید با پرهیز از تعمیمهای شتابزده، تخریب اشخاص و قضاوت درباره زندگی خصوصی افراد همراه باشد. نقد فرهنگی زمانی اثرگذار خواهد بود که بر محتوای عمومی منتشرشده، شیوه تبلیغات، مسئولیت حرفهای و آثار اجتماعی آن متمرکز شود؛ نه بر هویت یا زندگی شخصی افراد.
نکته اساسی این است که فعالان رسانهای و تبلیغاتی، بهویژه صاحبان صفحات پرمخاطب، باید بدانند انتشار عمومی تصاویر صرفاً یک اقدام شخصی نیست و میتواند بر نگرشها، انتظارات و رفتار مخاطبان اثر بگذارد. مسئولیتپذیری در انتخاب محتوا، رعایت حریم خصوصی افراد و توجه به چارچوبهای قانونی، بخشی از الزامات فعالیت حرفهای در این حوزه است.
مسئولان فرهنگی؛ از تماشا تا اقدام
در این میان، پرسش مهم متوجه دستگاههای فرهنگی و نهادهای مسئول است: برای بررسی تأثیر محتوای تبلیغاتی مرتبط با مراسم عروسی بر الگوهای رفتاری و فرهنگی جامعه چه برنامهای وجود دارد؟ آیا وضعیت این حوزه بهصورت کارشناسی بررسی شده است؟ آیا گفتوگویی هدفمند با فعالان صنفی، خانوادهها، کارشناسان اجتماعی و متخصصان رسانه شکلگرفته است؟
انتظار از مسئولان فرهنگی، صدور بیانیههای کلی یا برخوردهای مقطعی نیست؛ بلکه تدوین رویکردی روشن، کارشناسی و قابلارزیابی است. رویکردی که ضمن احترام به حقوق افراد و فعالیت قانونی کسبوکارها، نسبت به محتوای عمومی منتشرشده، تبلیغات مسئولانه و حفاظت از حریم خصوصی حساسیت داشته باشد.

