توسط : رودبار جنوب سالهاست با کمبود ناوگان حملونقل عمومی دستوپنجه نرم میکند؛ شهری که نبود اتوبوس و کمبود تاکسی، هزینه رفتوآمد را بر دوش مردم گذاشته و اکنون شهروندان خواستار اقدام عملی و زمانبندی روشن مسئولان هستند.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری «رودبار ما»؛ حملونقل عمومی شاید در نگاه نخست تنها وسیلهای برای جابهجایی باشد، اما برای بخشی از مردم یک شهر، مرز میان «میتوانم بروم» و «نمیتوانم بروم» است؛ مرزی که در رودبار جنوب، نبود ناوگان عمومی آن را پررنگتر کرده است.
در این شهر خبری از اتوبوس شهری نیست و تاکسیهایی که میتوانند بخشی از بار جابهجایی شهروندان را به دوش بکشند نیز به اندازه نیاز مردم در دسترس نیستند. نتیجه، شهری است که برای دانشآموز، کارگر، سالمند، مادر خانهدار و حتی جوانی که برای مطالعه راهی کتابخانه میشود، رفتوآمد میتواند به یک دغدغه روزمره تبدیل شود.
کتابخانه نزدیک است، اما هزینه رسیدن به آن دور
یکی از دختران جوان رودبار جنوب درباره تجربه خود از رفتوآمد در شهر میگوید: «کتابخانه تقریباً ۵۰۰ متر با خانه ما فاصله دارد، اما همین مسیر کوتاه وقتی وسیله مناسبی برای رفتوآمد نباشد، برای من تبدیل به یک هزینه روزانه میشود.»
او ادامه میدهد: «من دوست دارم هر روز برای مطالعه به کتابخانه بروم، اما اگر بخواهم با تاکسی رفتوآمد کنم، باید هر روز هزینه پرداخت کنم. برای کسی که قصد دارد مرتب از کتابخانه استفاده کند، این هزینهها در طول ماه قابل توجه میشود.»
حرفهای او فقط درباره یک مسیر چندصد متری نیست؛ روایت بخشی از زندگی شهری است که در آن نبود حملونقل عمومی، حتی دسترسی به امکانات فرهنگی را نیز تحت تأثیر قرار میدهد. وقتی وسیله عمومی وجود نداشته باشد، فاصله مکانی کوتاه هم میتواند به هزینهای مستمر تبدیل شود.
خرید روزانه هم یک هزینه پنهان دارد
یک مادر رودباری نیز از زاویه دیگری به این مسئله نگاه میکند؛ از همان رفتوآمدهای سادهای که در زندگی روزمره بارها تکرار میشوند.
او میگوید: «وقتی برای خرید از این طرف شهر باید به بازار بروم، فقط پول خرید را حساب نمیکنم؛ باید هزینه رفتوآمد را هم کنار آن بگذارم. اگر وسیله شخصی نداشته باشم، چارهای جز گرفتن تاکسی ندارم.»
این مادر ادامه میدهد: «گاهی ممکن است خرید من خیلی زیاد نباشد، اما کرایه رفتوبرگشت باعث میشود هزینهای اضافه روی دست خانواده بماند. اگر حملونقل عمومی بود، حداقل بخشی از این هزینه کمتر میشد.»
این روایتها نشان میدهد مسئله حملونقل عمومی در رودبار جنوب فقط به نبود اتوبوس یا کمبود تاکسی محدود نمیشود؛ موضوع به هزینههای زندگی، دسترسی به خدمات شهری و کیفیت زندگی شهروندان گره خورده است.
۲۰ تاکسی آمد، اما متقاضی نبود
برای پیگیری این مطالبه، سراغ شهرداری رودبار جنوب رفتیم؛ جایی که مسئول مستقیم بخشی از این وضعیت است.
منوچهر ناصری، شهردار رودبار جنوب، درباره وضعیت ناوگان حملونقل عمومی این شهر اظهار کرد: «سالهای گذشته رودبار دو دستگاه اتوبوس داشته است که از طریق مزایده واگذار شدند.»
وی افزود: «سال گذشته نیز ۲۰ دستگاه تاکسی سهمیه داشتیم که کسی استقبال نکرد و به همین دلیل به جایی دیگر واگذار شدند.»
شهردار رودبار جنوب با اشاره به پیگیریهای انجامشده برای تأمین سهمیه جدید تاکسی گفت: «ما باز هم پیگیریم که انشاءالله سهمیه را دریافت کنیم و انشاءالله شهروندان استقبال کنند تا مردم این شهرستان نیز از وسیله حملونقل عمومی بهرهمند شوند.»
وعده پیگیری کافی نیست؛ مردم زمان میخواهند
اما آنچه امروز برای شهروندان اهمیت دارد، تنها «پیگیری» نیست؛ مردم میخواهند بدانند این پیگیری دقیقاً به کجا رسیده و چه زمانی قرار است نتیجه آن را در خیابانهای شهر ببینند.
رودبار جنوب در سالهای گذشته دو دستگاه اتوبوس شهری داشته که هر دو از طریق مزایده واگذار شدهاند و اکنون این شهر بدون اتوبوس شهری است. از سوی دیگر، سهمیه ۲۰ دستگاه تاکسی نیز سال گذشته به دلیل نبود متقاضی جذب نشد و به منطقه دیگری واگذار شد.
این وضعیت یک سؤال جدی را پیش روی مدیریت شهری قرار میدهد: چرا برای سهمیه تاکسی متقاضی وجود نداشته است؟
آیا شرایط اقتصادی فعالیت، میزان درآمد، قیمت خودرو، هزینههای نگهداری یا نبود مشوقهای لازم باعث شده است افراد برای دریافت این سهمیهها استقبال نکنند؟ پاسخ دقیق به این پرسش میتواند راه را برای جلوگیری از تکرار این اتفاق در سهمیههای بعدی باز کند.
مطالبهای فراتر از یک سهمیه
شهروندان رودبار جنوب امروز بیش از آنکه منتظر یک وعده باشند، نیازمند یک برنامه روشن هستند؛ برنامهای که مشخص کند این شهر به چه تعداد تاکسی و اتوبوس نیاز دارد، سهمیه جدید تاکسی چه زمانی تعیین تکلیف میشود و آیا برای بازگرداندن اتوبوس شهری نیز اقدامی در دستور کار قرار گرفته است یا خیر.
شهرداری رودبار جنوب و دستگاههای متولی حملونقل باید درباره آخرین وضعیت درخواست سهمیه جدید، تعداد تاکسیهای مورد نیاز، موانع جذب متقاضی و برنامه تأمین اتوبوس شهری بهصورت شفاف اطلاعرسانی کنند.
مسئله حملونقل عمومی، مطالبهای تجملاتی نیست؛ بخشی از زندگی روزمره مردم است. برای دختر جوانی که میخواهد به کتابخانه برود، مادری که برای خرید راهی بازار میشود و دهها شهروند دیگری که خودروی شخصی ندارند، یک تاکسی یا اتوبوس فقط وسیله جابهجایی نیست؛ راهی برای دسترسی آسانتر و کمهزینهتر به زندگی شهری است.
رودبار جنوب اکنون بیش از هر چیز به تصمیم عملی، تأمین ناوگان و زمانبندی روشن نیاز دارد؛ چراکه مردم حق دارند بدانند چه زمانی و با چه تعداد وسیله نقلیه، قرار است حملونقل عمومی به خیابانهای شهرشان بازگردد.
منبع:راه آرمان
انتهای خبر/
