توسط : شبهای «میدان یار» فقط با حضور مردم نمیگذرد؛ هر قاب، هر لبخند و هر لحظه، روایتی است که شرکتکنندگان ثبت میکنند و به داوری میسپارند.
به گزارش پایگاه تحلیلی خبری «رودبار ما»، شب که میشود، میدان کمکم شلوغتر میشود. خانوادهها از راه میرسند، نوجوانها گروهگروه کنار هم جمع میشوند و جوانها میان جمعیت در رفتوآمدند. صدای خنده بچهها، گفتوگوی خانوادهها و هیجان نوجوانها در فضا پیچیده است.
اینجا همه چیزی زنده است؛ از آدمهایی که برای حضور آمدهاند تا گوشیهایی که مدام بالا میروند تا یکلحظه را ثبت کنند. چند قدم آنطرفتر، یک خانواده مشغول عکسگرفتن است. پدر گوشی را در دست گرفته و مادر بچهها را کنار هم جمع میکند. پدر میخندد و میگوید: «بچهها خودشان بیشتر از ما ذوق دارند.» همین صحنههای ساده، بخشی از حالوهوای «میدان یار» را شکل میدهد؛ اتفاقاتی که شاید برای حاضران عادی باشد، اما برای کسی که دنبال سوژه است، میتواند یک روایت کامل باشد.
با آغاز برنامههای «میدان یار»، فضای محل برگزاری تنها به حضور جمعیت و اجرای برنامهها محدود نمیشود. در میان خانوادهها، نوجوانان و جوانانی که در بخشهای مختلف حضور دارند، گروهی نیز تلفن همراه خود را به دوربین تبدیل کردهاند و به دنبال ثبت لحظههایی هستند که بتواند فضای رویداد را برای مخاطب بازتاب دهد.
کمی آنطرفتر، نوجوانی تلفن همراهش را بالا میگیرد و چند قدم جابهجا میشود. رو به دوستش میگوید: «صبر کن، اینجا بهتر است.» چند ثانیه بعد تصویر را بررسی میکند و اضافه میکند: «خوبه، ولی دوباره بگیریم.»
این صحنههای کوتاه، بخشی از فضای بخش رسانه و فضای مجازی «میدان یار» است؛ جایی که شرکتکنندگان تلاش میکنند از میان اتفاقات مختلف، سوژه مناسب پیدا کنند و آن را در قالب عکس، فیلم کوتاه یا محتوای شبکههای اجتماعی ثبت کنند.
زینب پور حیدر، داور بخش رسانه و فضای مجازی، در جریان بررسی آثار بر اهمیت انتخاب سوژه و نحوه ارائه آن تأکید دارد. او معتقد است صرفاً داشتن تصویر باکیفیت برای یک اثر رسانهای کافی نیست و محتوا باید بتواند مخاطب را با فضای واقعی میدان همراه کند.
او هنگام بررسی یکی از تصاویر میگوید: «فقط کیفیت تصویر مهم نیست؛ ببینیم چه چیزی را منتقل میکند.»
در بخش دیگری از میدان، چند جوان در حال بررسی تصاویر ثبتشده با تلفن همراه خود هستند. یکی از آنها چند تصویر را بالا و پایین میکند و به دوستش میگوید: «دنبال یه لحظهام.» چند ثانیه بعد، تصویری را انتخاب میکند و کوتاه میگوید: «همینه.»
در میان شرکتکنندگان، خانوادهها نیز حضور پررنگی دارند. برخی والدین در کنار فرزندان خود ایستادهاند و گاهی در انتخاب سوژه یا ثبت تصویر به آنها کمک میکنند. مادری که متوجه فیلمبرداری مداوم فرزندش شده، با لبخند میگوید: «تو از اول شب داری فیلم میگیری!» پسر اما همچنان مشغول بررسی تصاویر است و پاسخ میدهد: «هنوز اون چیزی که میخواهم را نگرفتم.»
همین جستوجو برای پیداکردن یک قاب مناسب، فضای متفاوتی به بخش رسانه داده است. شرکتکنندگان علاوه بر حضور در برنامهها، به جزئیاتی توجه میکنند که شاید برای دیگر حاضران کمتر دیده شود؛ از واکنش کودکان و نوجوانان گرفته تا حضور خانوادهها، لحظههای هیجانی و اتفاقات کوتاهی که میتواند به یک سوژه رسانهای تبدیل شود.
در این میان، نقش داوران تنها به بررسی کیفیت فنی آثار محدود نمیشود. انتخاب زاویه مناسب، زمان ثبت تصویر، تناسب محتوا با فضای رویداد و میزان اثرگذاری آن بر مخاطب از جمله موضوعاتی است که در ارزیابی آثار اهمیت پیدا میکند.
پور حیدر در همین زمینه بر اهمیت نگاه متفاوت تأکید میکند؛ اینکه شرکتکننده صرفاً به دنبال ثبت یک تصویر نباشد، بلکه بتواند از میان یک موقعیت معمولی، سوژهای قابلتوجه برای مخاطب پیدا کند.
با ادامه برنامه، تعداد تلفنهای همراهی که در میان جمعیت به سمت صحنهها گرفته شدهاند بیشتر میشود. برخی شرکتکنندگان تصاویر خود را همانجا بازبینی و اصلاح میکنند و برخی دیگر به دنبال ثبت لحظهای تازه هستند.
«میدان یار» در بخش رسانه و فضای مجازی، در کنار ایجاد فرصت برای تولید محتوای مردمی، بستری برای محکزدن توانایی شرکتکنندگان در شناخت سوژه، ثبت لحظه و انتقال فضای رویداد فراهم کرده است؛ تجربهای که در آن، میدان تنها محل حضور نیست، بلکه هر گوشه آن میتواند سوژهای برای ثبت و انتشار باشد.
در میان اعضای گروه، ساره صادقی کوچکترین عضو و رجزخوان گروه است؛ حضوری که باانرژی و هیجان خاص خودش به فضای برنامه رنگ متفاوتی میدهد. وقتی نوبت به رجزخوانی میرسد، ساره بدون تردید جلو میآید و در کنار دیگر اعضا با صدایی رسا همراه میشود؛ حضوری که توجه حاضران را نیز به خود جلب میکند.
یکی از اعضای گروه پیش از شروع برنامه به ساره میگوید: «آمادهای؟» ساره با لبخند جواب میدهد: «آره!» چند لحظه بعد، صدای رجزخوانی گروه در فضا میپیچد و ساره هم با همان شور و هیجان در کنار دیگر اعضا همراهی میکند. کوچکترین عضو گروه، در این لحظه نه تماشاگر، بلکه یکی از فعالترین افراد حاضر در جمع است.
پس از پایان برنامه، ساره همچنان پرانرژی در کنار اعضای گروه میماند. یکی از آنها با شوخی میگوید: «رجزخوان کوچولوی ما خسته نشد!» ساره لبخند میزند و پاسخ میدهد: «نه، دوباره هم میخوانم.» همین حضور پرشور، ساره را به یکی از چهرههای متفاوت و قابلتوجه گروه در «میدان یار» تبدیل کرده است.
انتهای خبر/پورحیدر
