توسط : به گزارش پایگاه خبری «رودبار ما»؛ بازار باید محل اعتماد باشد؛ جایی که مردم با اطمینان وارد مغازه شوند، کالای موردنیاز خود را باقیمت منصفانه تهیه کنند و بدون دغدغه به خانه بازگردند. اما این روزها بازار رودبار جنوب روایت دیگری دارد؛ روایتی از قیمتهای متفاوت برای یک کالای یکسان، سردرگمی خریداران و گلایههایی که هر روز بیشتر از قبل شنیده میشود.
کافی است برای خرید چند قلم کالای ساده به چند مغازه سر بزنید. روغن، برنج، رب گوجه، لبنیات، نوشابه، تنماهی یا حتی مواد شوینده؛ در بسیاری از موارد، یک نمانام مشخص با یک وزن مشخص، در هر مغازه قیمتی متفاوت دارد. اختلافهایی که گاهی چند هزار تومان و گاهی به دهها هزار تومان میرسد. سؤال مردم ساده است؛ چرا یک کالا باید در یک خیابان، چند قیمت متفاوت داشته باشد؟
این گلایه تنها مربوط به امروز نیست. ماههاست شهروندان از نبود وحدت رویه در قیمتگذاری برخی کالاها انتقاد میکنند. بسیاری میگویند قبل از خرید مجبورند چندین مغازه را بگردند تا شاید کالای موردنظر را باقیمت مناسبتر پیدا کنند؛ موضوعی که هم وقت مردم را میگیرد و هم اعتماد آنان را نسبت به بازار کاهش میدهد.
یکی از شهروندان میگوید: «برای خرید چند قلم جنس به سه مغازه رفتم. همان کالاها در هر مغازه قیمت متفاوتی داشت. وقتی دلیل را پرسیدم، هر فروشنده توضیحی میداد؛ یکی میگفت بار را گران خریدهام، دیگری هزینه حمل را بهانه میکرد و سومی هم قیمت شرکت پخش را مطرح میکرد. اما سؤال اینجاست که تکلیف مصرفکننده چیست؟»
این پرسشی است که امروز بسیاری از خانوادههای رودبار جنوب مطرح میکنند؛ خانوادههایی که با افزایش هزینههای زندگی دستوپنجه نرم میکنند و هر هزار تومان برایشان اهمیت دارد. وقتی درآمدها ثابت مانده؛ اما قیمت کالاها هر روز تغییر میکند، طبیعی است که مردم نسبت به کوچکترین اختلاف قیمت نیز حساس باشند.
البته انصاف حکم میکند که مشکلات کسبه نیز دیده شود. فروشندگان نیز از افزایش هزینههای حملونقل، اجارهبها، هزینه برق، مالیات و نوسانات قیمت شرکتهای پخش گلایه دارند. بسیاری از آنان میگویند کالا را با قیمتهای متفاوت خریداری میکنند و ناچارند متناسب باقیمت خرید خود آن را عرضه کنند. اما حتی اگر این دلایل را بپذیریم، باز هم یک سؤال اساسی باقی میماند؛ آیا نباید نظارتی وجود داشته باشد تا اختلاف قیمتها از حد منطقی فراتر نرود؟
مشکل دیگر، نبود قیمت روی برخی کالاها یا قفسههای فروشگاههاست. هنوز هم در برخی واحدهای صنفی، مشتری هنگام انتخاب کالا از قیمت آن اطلاعی ندارد و تنها هنگام پرداخت، مبلغ نهایی را متوجه میشود. این موضوع نهتنها برخلاف حق انتخاب آگاهانه مصرفکننده است، بلکه زمینه بروز اختلاف و بیاعتمادی را نیز فراهم میکند.
بازار سالم، بازاری شفاف است. بازاری که در آن قیمتها مشخص باشد، مشتری بتواند مقایسه کند و فروشنده نیز بر اساس قانون فعالیت کند. در چنین بازاری، رقابت بر سر کیفیت خدمات و انصاف است، نه بر سر ابهام در قیمتها.
سؤال مهم اینجاست؛ دستگاههای نظارتی کجا هستند؟
مردم انتظار دارند بازرسان اداره صنعت، معدن و تجارت، اتاق اصناف و سایر نهادهای مسئول، حضور پررنگتر و مستمرتری در بازار داشته باشند. نظارت نباید تنها به مناسبتهای خاص یا ایام پایانی سال محدود شود. بازار هر روز فعال است و نظارت نیز باید هر روز جریان داشته باشد.
وقتی مردم بارها از اختلاف قیمتها سخن میگویند، انتظار دارند این گلایهها شنیده شود، بررسی شود و نتیجه آن نیز به اطلاع افکار عمومی برسد. اگر تخلفی صورتگرفته، با متخلف برخورد شود و اگر اختلاف قیمتها دلایل قانونی دارد، این موضوع بهصورت شفاف برای مردم توضیح داده شود.
نکته مهم دیگر، برخورد عادلانه با واحدهای صنفی است. بدون تردید اکثریت کسبه رودبار جنوب باصداقت و انصاف مشغول فعالیت هستند و معیشت خانوادههایشان از همین راه تأمین میشود؛ بنابراین هدف از مطالبهگری، زیرسؤالبردن همه بازاریان نیست؛ بلکه مطالبه مردم، برخورد با معدود افرادی است که با سوءاستفاده از ضعف نظارت، حقوق مصرفکننده را نادیده میگیرند.
رسانهها نیز در این میان وظیفهای مهم بر عهده دارند. رسانه مطالبهگر باید صدای مردم باشد، مشکلات را منعکس کند و از مسئولان پاسخ بخواهد. سکوت در برابر مشکلات، کمکی به حل آنها نمیکند. نقد منصفانه و مطالبه اجرای قانون، نه تخریب است و نه سیاهنمایی؛ بلکه دفاع از حقوق شهروندان است.
انتهای خبر/ پورحیدر
